سه شنبه , ۴ تیر ۱۳۹۸
برگ نخست / مجموعه مقالات / مقالات نشریه توفان

مقالات نشریه توفان

کارگران ایران و مسأله تجاوز احتمالی امپریالبیستی

مدتی است که سیاست «تهدید و تعرض» علیه ایران، سایه سنگین خود را بر امور جامعه ما افکنده است؛ مردم زحمتکش ما حق دارند که به این «سیاست تهدید و تعرض» با دیده نگران بنگرند و آنرا تهدیدی جدی برای تداوم مبارزات‌شان در راه حفظ استقلال سیاسی و استقرار آزادی و عدالت اجتماعی در ایران، تلقی کنند. نگاهی به مبارزات کارگری و اعتصابات و اعتراضات اقشار مختلف جامعه در فروردین و اردیبهشت ماه همین سال نشان می‌دهد که مردم ایران، علی‌رغم تهدیدات اخیر نظامی امپریالیسم آمریکا، دست از مبارزات روزانه خود برنمی‌دارند و در کنار طرح مطالبات‌ صنفی و سیاسی خود، مخالفت‌ خود را نیز با مداخلات و تهدیدات کشورهای امپریالیستی در امور داخلی خود ابراز می‌دارند. (در این زمینه رجوع کنید به گزارشات مندرج «در جبهه نبرد طبقاتی» در همین شماره). کارگران، زنان، دانشجویان، معلمین، بازنشستگان وکشاورزان در طی ۴ دهه مبارزه خود، متحمل هزینه‌های زیادی شده‌اند، از زندان، …

ادامه....

توسل به سیاست اقتصادی نوین (“نپ”) در شوروی سوسیالیستی، برای توجیه نظام سرمایه‌­داری در چین (۱)

کمونیسم جنگی؛ کمونیسمی بود که در زمان جنگ جهانی اول و مبارزه با ضد انقلاب گارد سفید در شوروی برقرار بود. دولت شوروی در این دوران برای تامین مخارج جنگ داخلی و خارجی نیاز به این داشت که مازاد محصول دهقانان را از آنها اخذ نماید و برای مصارف جاری به مصرف برساند. هر چه دهقانان تولید می­کردند، بجز بخشی که خود برای سد جوع احتیاج داشتند از آنها اخذ می­شد. این وضعیت تا زمانیکه جنگ جهانی اول و سپس جنگ داخلی در مجموع به مدت ۷ سال ادامه داشت و دهقانان از بازگشت مالکان و بازگشت به وضع سابق هراس داشتند، به عنوان یک رویه معقول؛ حتی برای خود دهقانان قابل پذیرش بود. کمونیستها حتی در این زمینه به زیاده­روی پرداختند و موجبات نارضائی دهقانان را فراهم آوردند. لنین می­گفت که ما در این تعرض زیاد به­جلو رفته­ایم و حال برای آنکه از پشت جبهه منزوی نشویم باید به­عقب­نشینی …

ادامه....

ناقضان تعهدات بین­‌المللی، بی­‌شرمانه طلب­‌کارند

ایران یک سال بعد از خروج آمریکا از “برنامه جامع اقدام مشترک”(برجام) خطاب به اروپائی­ها که ایران را سر می­دوانند و به تعهدات خود عمل نمی­کنند، اخطار کرد که به­آنها دو ماه مهلت می­دهد تا به تعهدات خویش عمل کنند وگرنه ایران نیز در قرارداد “برجام” تجدید نظر نموده و خود را متعهد به اجرای آن نکاتی که داوطلبانه پذیرفته بوده است، نمی­داند. از این گذشته آقای عراقچی معاون وزیر امور خارجه ایران ابراز داشت که حتی خروج از “برجام” نیز در دستور کار ما قرار دارد. از همان روز نخست روشن بود که نه آمریکا و نه اروپا پشیزی ارزش برای تعهدات خود قایل نیستند. این امر جدیدی نیست. نقض تعهدات بین­المللی توسط این کشورها اظهرمن­الشمس است. آلمان علیرغم اینکه در دوران ضعف­اش مرزهای یوگسلاوی را در قرارداد همکاری و امنیت اروپا “به­رسمیت” می­شناخت، وقتی گردنش کلفت شد به دخالت در امور داخلی یوگسلاوی دست زد و این کشور …

ادامه....

تجارب تحریم و خرابکاری در ونزوئلا، درس­‌هائی برای ایران

ونزوئلا درسهای فراوانی به ما می­دهد، ولی چشمان بینا می­خواهد تا از این تجربه تاریخ آموزش بگیرد. ونزوئلا که تا قبل از روی کار آمدن هوگو چاوز، کشوری زیر سلطه آمریکا بود، با پیروزی چاوز و حامیانش؛ به کشوری مستقل از نظر سیاسی در آمریکای جنوبی بدل شد. ونزوئلا تنها کشوری در تاریخ آمریکای جنوبی است که در آن بیش از ۱۲ بار انتخابات آزاد و دموکراتیک صورت گرفته و هر بار مردم دست رد به سینه دشمنان مردم ونزوئلا و نوکران آمریکا زده­اند، ولی این بیانِ نمایان دموکراسی در ونزوئلا؛ مورد تائید هیچکدام از “دموکراسیهای” غربی نیست، زیرا نتایج این دموکراسی مردمی به نفع آنان نمی­باشد. این حقیقت نشان می­دهد که دموکراسی فقط جنبه طبقاتی دارد و ما دموکراسی بدون قید و شرط نداریم.  دموکراسی همیشه مشروط به دفاع از طبقه معیینی است. این حکم ماتریالیسم دیالکتیک است که اضداد همواره دو طرف داشته و لازم و ملزوم یکدیگرند و …

ادامه....

تهدید آشکار دادگاه کیفری جهانی لاهه، توسط امپریالیسم آمریکا

به ­گوش خوش ­آیند است که جنایتکاران باید محاکمه شوند، به ­گوش خوش­آیند است که عدالتِ گسترده باید در سراسر جهان برقرار شود. شما کسی را پیدا نخواهید کرد که آشکارا مدافع ستمگران باشد، حتی خود ستمگران نیز صلاح در این می­دانند علیه ستمگری سخنان غرا گفته و مقالات طویل بنویسند. همه ستمگران از تساوی حقوق انسانها صحبت می­کنند و به این اصل صوری و بی بو و خاصیت اعتقاد واثق دارند زیرا به گفته آناتول فرانس فقیر و غنی هر دو از این حق یکسان برخوردارند که شب­ها با شکم گرسنه در زیر پل بخوابند. “هیچکس” آشکارا مخالف احترام به حقوق بشر نیست، “هیچکس” به صراحت از شکنجه دادن انسانها و سوزاندن آنها حمایت نمی­کند، ولی جهان ما به جهانی تبدیل شده که حقوق بشر در آن مستمرا نقض می­شود، شکنجه در همه جا با تعاریف و محدودیتهای متفاوت برقرار است و عدالت آنقدر بی­بنیه است که قادر نیست …

ادامه....

اروپا در راه اجرای تعهداتش به ایران سنگ می­اندازد

یکی از خواستهای اروپائی­ها از ایران این است که از “حمایت مالی تروریسم” دست بردارد. منظور دول اروپائی این نیست که گویا ایران با اسرائیل و یا عربستان سعودی و آمریکا همکاری نزدیک دارد و تروریسم بین­المللی را تقویت می­کند، منظور آنها این است که ایران نباید از منافع ملی خود در لبنان؛ فلسطین؛ سوریه؛ یمن و… دفاع کند. برای امپریالیسم و صهیونیسم منافع اقتصادی-سیاسی مطرح است و نه مبارزه با تروریسم. تروریسم از منظر آنها جریانی است که منافع آنها را به خطر می­اندازد. امپریالیسم و صهیونیسم بنا بر آن داشتند که به ایران تجاوز نظامی کنند و این سیاست را باید در سال ۲۰۱۲ اجراء می­کردند. وجود سوریه؛ فلسطین و لبنان که به عنوان عوامل بازدارنده برای حمله به ایران محسوب می­شدند، مانع از آن بود که با خیال راحت به ایران حمله­ور شوند. این بود که تصمیم به نابودی آنها گرفتند. در مورد فلسطین تا حدودی و …

ادامه....

انضمام “بلندی‌های جولان” توسط صهیونیسم؛ نقض بی­‌شرمانه موازین جهانی

دولت صهیونیستی اسرائیل بلندیهای جولان را که در تجاوز سال ۱۹۶۷ اشغال کرده بود ضمیمه خاک خودش کرد. این اقدام دولت اسرائیل با حمایت آشکار دولت آمریکا صورت گرفت. دونالد ترامپ در روز دوشنبه در حضور نتانیاهو فرمانی را امضاء کرد که به موجب آن “بلندیهای جولان” که بخش اشغال شده خاک سوریه است به عنوان خاک اسرائیل به رسمیت شناخته شد. ترامپ از کیسه خلیفه بخشید و بخشی از خاک سوریه را به صهیونیسم اسرائیل تقدیم کرد. متعاقب آن دولت سوریه خواهان نشست اضطراری شورای امنیت سازمان ملل شد که در این شورا سیاست آمریکا نسبت به اشغال “بلندیهای جولان” رد گردید. همزمان با این وضعیت دولت اسرائیل برای اینکه گردن­کلفتی و گردن­کشی خود را به رخ جهانیان بکشاند با نیروی هوائی خویش بطور غیرقانونی برای چندمین بار به خاک کشور مستقل سوریه تجاوز کرد و در نزدیکی شهر حلب اهداف مورد نظر خود را بمباران نمود. نمانیده بی­شرم …

ادامه....

دو خط مشی

مقدمه مقاله‌­ای را که در زیر مطالعه می­کنید در اردیبهشت ماه ۱۳۴۶ در شماره ۹ نشریه توفان ارگان سازمان مارکسیستی لنینیستی توفان منتشر شده است. اهمیت این مقاله در آن است که نظریات رویزیونیستی و نقش سازمان م-ل توفان در افشاء آنها  را روشن می­کند. در آن تاریخ جنبش کمونیستی ایران که از سقوط شوروی گیج شده بود، هنوز مضمون نظریات ارتجاعی خروشچف را نمی­دانست و نمی­فهمید. حزب رویزیونیستی توده ایران از این تزهای ضدانقلابی خروشچف شامل سه نظریه “همزیستی مسالمت­آمیز؛ گذار مسالمت­آمیز و مسابقه مسالمت­آمیز” با قاطعیت ضدانقلابی دفاع می­کرد و به این مفاهیم ضدانقلابی و ارتجاعی؛ مقولات رویزیونیستی دیگری نظیر “حزب تمام خلق” و “دولت تمام خلق” را نیز می­افزود. سراپای مجلات دنیا و نشریه نامه مردم مملو از این نظریات ضدکمونیستی و حمایت از رویزیونیسم خروشچفی در جنبش کمونیستی بود. حمله به اعتبار و محبوبیت استالین آغاز این خرابکاری محسوب می­شد که با اتهامات شرم­آور خروشچف و دروغ­هایش …

ادامه....