لالایی «اصلاحات»

رفرمیست‌ها بسیار سعی می‌کنند تا علیه نظریات و فعالیت‌های انقلابی، استدلال به‌تراشند و انقلابیون را مسئول نابسامانی‌ها، مشکلات و نبود دموکراسی جا بزنند و وضع موجود را حفظ نمایند. آن‌ها تمایلی نه‌دارند اوضاع تغییر کند. نمی‌خواهند آرامش حاکمان را برهم زنند، زیرا از عکس‌العمل سرکوب‌گرانه طبقه حاکمه هراس دارند. می‌خواهند به خواب زمستانی فرو روند و همگان را نیز با لالایی «اصلاحات» به خواب برند.
بسیاری از این مُبلغان «رفرم‌های اجتماعی»، در زمانی نه چندان دور، خود را انقلابی دوآتشه جا‌می‌زدند و همه را به دلیل عدم پذیرش نظرات چپ‌روانه، لعن و نفرین می‌کردند و هر کسی را که چون آنان شعارهای آتشین و چپ نمی‌داد، سازشکار می‌خواندند و بدون توجه به شرایط و نیازهای اجتماع، می‌خواستند همچون «دُن کیشوت» یک تنه به جنگ آسیاب‌های بادی بروند.
در بین رفرمیست‌ها کسانی هستند که نه تنها هیچ وقت با انقلاب سر و کاری نداشتند، بلکه به وسیله انقلاب از صحنه اجتماع جاروب شده و به زباله‌دان تاریخ ریخته شده‌اند، ولی اکنون نه تنها با بی‌شرمی تمام مدعی اصلاح جامعه گشته‌اند، بلکه تلاش دارند تا ضدیت خود با انقلاب را در پشت تمایلات و نظرات ساختگی دفاع از رفرم جا بزنند. اینان با انقلاب مخالف‌اند و خود را طرفدار اصلاحات و رفرم معرفی می‌کنند، ولی منتظر قتل عام مردم توسط امپریالیست‌ها هستند و آماده هستند تا یک‌بار دیگر به کمک امپریالیست‌ها با توپ و تانک به سراغ مردم بیایند.
دسته دیگر رانده‌شدگان از حکومت می‌باشند که تمام تلاششان حفاظت از حکومت و مخالفت با انقلابیون است و ترجمه صحیح از تمایل‌شان به رفرم، بازگشت به پست و مقام از دست‌رفته می‌باشد و به هیچ وجه از کرده خود پشیمان نیستند و در صورت بازگشت همان خواهند کرد که در گذشته کرده‌اند.
ولی مضحک‌تر از گروه‌های ذکر شده در بالا، رفرمیست‌های داخل حکومت هستند که با تمام توان خود بدون هیچ‌گونه لاپوشانی، تحت عنوان «اصلاحات» سعی در حفظ وضع موجود، دارند و با بی‌شرمی تمام نیز عنوان می‌کنند که قصدشان حفظ حکومت است. اینان با انتقاد از گذشته و مقصردانستن دیگران و نه خود، ادعا می‌کنند که دیگر نمی‌خواهند و یا نمی‌توانند به شیوه گذشته حکومت کرد و با طرح خواسته‌های مردم، سعی در فریب مردم دارند تا به مخالفین حکومت روی نیاورند و در همان حال به شیوه گذشته اما در لباس جدید به سرکوب و چپاول ادامه دهند.
رفرمیست‌ها با ذره‌بین به دنبال تغییرات درون اجتماع می‌گردند و هر تغییر کوچک و یا بزرگی را نتیجه تلاش اصلاح‌طلبان خوانده و آنچه حکومت‌های ضد مردمی به آن دست می‌زنند و یا عدم موفقیت حکومتی انقلابی، در برهه‌ای از زمان را دلیلی بر رد انقلاب، اندیشه‌های انقلابی و انقلابیون معرفی می‌کنند و فریبکارانه سعی می‌کنند دلایل حرکت، پیشرفت و یا شکست در اجتماع را از چشم مردم دور نگه دارند. واقعیت آن است که بسیاری از تغییرات در اجتماع مربوط به نیازهای طبقات حاکمه و وابستگان‌شان و یا برنامه‌های دیکته شده نئولیبرالیست‌ها است که رفرمیست‌ها برای فریب مردم، آن‌ها را با رنگ و لعاب و شعارهای فریبنده، مثبت و نتیجه رفرم می‌نمایانند. از سویی، برخی تغییرات و عقب‌نشینی‌های اجتماعی در ایران نتیجه فرعی مبارزه مردم و انقلابیون و روشنفکران است، که در اثر فشار از پایین بر حکومتیان تحمیل شده است.
آنچه که مخالفین انقلاب و تغییرات انقلابی نمی‌خواهند بفهمند آن است که ضرورت‌های اجتماعی موجب انقلابات می‌گردد و گریزی از انقلاب نیست و بزرگترین تغییرات مثبت و یا آنگونه که آن‌ها دوست دارند به نامند، بزرگترین و مثبت‌ترین اصلاحات در اجتماع، نتیجه انقلابات بوده و خواهد بود.
برگرفته ازشماره۱۳۶ توفان الکترونیکی، نشریه الکترونیکی حزب کار ایران. آبان ۱۳۹۶

Print Friendly, PDF & Email