چهارشنبه , ۱ آبان ۱۳۹۸
برگ نخست / مجموعه مقالات / مقالات توفان الکترونیکی / مروری به اعتراضات درخشان دانشجویان به مناسبت روز دانشجو

مروری به اعتراضات درخشان دانشجویان به مناسبت روز دانشجو

دانشگاه همیشه در ایرانِ استبدادزده نه تنها کانون برگزیدگان علم و دانش برای کسب آزادی و استقلال، بلکه همیشه سنگر مقاومت، سنگر مبارزه بر علیه استبداد دو نظام ضد مردمی، اولی نظام خونخوار و کاملاً وابسته به امپریالیسم آمریکا و دومی نظام جهل، نظام ترور و خفقان جمهوری اسلامی نیز بوده است. اگر دانشجویان در پس کودتای ننگین آمریکا-انگلیس و به دفاع از نخست وزیر قانونی و منتخب مردم به‌پا‌خاستند و ارتش شاه با ارسال نیروی مسلح و سرکوب به دانشگاه بهترین فرزندان خلق، از جمله احمد قندچی، مصطفی بزرگ نیا و مهدی شریعت رضوی را به شهادت رساند، قشر دانشجو با شرکت در انقلاب پرشکوه بهمن ۵۷، و با اعتراضات و اعتصابات در سال‌های پس از انقلاب از پای نه‌نشست و ۱۸ تیر ۱۳۷۸ نقطه عطف مبارزات قشر دانشجویی ایران برای احقاق حقوق برحق خود و دیگر اقشار و طبقات جامعه بود.

دانشجویان مبارز ایران در جنبش سال ۸۸ نیز شرکت فعال داشتند و از آنجا که رهبری جنبش در دست بخشی از حکام بود، نمی‌توانست به پیروزی بزرگی دست یازد و نه‌یافت. پس از آن و با پیوستن برخی مهره‌های اصلاح‌طلبان به دشمنان برون مرز، دستگاه‌های رسانه‌ای اجنبی از جمله رسانه‌های اسرائیلی-عربستان سعودی-آمریکایی با به خدمت گرفتن برخی ایرانیان مزدور و وطن‌فروش تلاش کردند به درون جنبش‌های مردمی رسوخ کرده، آنرا به بی‌راهه بَرند. در اعتراضات دی ماه ۱۳۹۶، که به جنبش گرسنگان معروف گشت، اینجا و آنجا انحراف در شعارها را تجربه کردیم. جوانی که به دنبال کار بود، جوانی که به‌دنبال نان بود، جوانی که به‌دنبال مسکن بود، جوانی که به‌دنبال آزادی و عدالت اجتماعی بود، با شعار «رضا شاه! روحت شاد» به بی‌راهه، به ناکجاآباد می‌رفت. این تعداد معدود از ناراضیان از یاد بردند که رضاخان را اجنبی آورد و همان اجنبی در دورانی دیگر او را از تخت سلطنت به‌زیرافکند. او هیچ اختیاری از خود نداشت و «روح شاد رضا خان میرپنج» نمی‌توانست با خواست‌های به‌حق مردم هماهنگی داشته باشد. او نوکر اجنبی بود چنانچه همان اجنبی فرزندش را نیز با کودتا به مقام پادشاهی رساند.

رسانه‌های اجنبی مَست از شعارهای اشتباه چند تن در دی ماه ۱۳۹۶ دم به دم ولی حال آشکار و بی‌شرمانه با اربابان‌شان به حیله‌گری و دسیسه دست زدند. آمریکا را به حمله نظامی به ایران تشویق می‌کردند و تحریم‌های ضدمردمی اربابان‌شان را نیز کافی نمی‌دانستند. غافل از اینکه مبارزه در ایران نه به‌دست دشمنان مردم در عربستان، اسراییل و آمریکا، که به‌دست مردم رقم می‌خورد و این مبارزه تا پیروزی نهایی ادامه دارد. اعتراضات چند ماه گذشته نشان از تداوم مبارزه، نشان از پختگی مبارزه مردم ایران است. تنها چند ماه از دی ماه نگذشته بود که طبقه کارگر ایران، معلمین غیور، رانندگان شرکت واحد ایران در شرایطی دیگر و با دست رد به رسانه‌های اجنبی در جای جای کشور دست به اعتراض زدند و با شعارهای روشن ضمن دفاع از حقوق حقه خود در برابر حکام فاسد، دخالت اجنبی در امور داخلی کشور را شدیداً محکوم کرده و «روح شاد رضا شاه» قلدر را به گورستان تاریخ سپردند.

همزمان که کارگران و فرهنگیان زحمتکش ایران به خاطر اعتراض به حقوق حقه خود توسط اراذل و اوباش و نیروهای سرکوب حکام دستگیر می‌شدند، قشر مبارز دانشجوی ایران به یاری‌شان شتافتند و طی چند روز چنان اتحادی بین کارگران، معلمین، رانندگان شرکت واحد، زنان و بازنشستگان بوجود آمد و این اتحاد و همبستگی چنان لرزه به اندام حکام ایران انداخت که نیروهای سرکوب شبانه به منازل دانشجویان، کارگران، فرهنگیان، وکلا و …. هجوم آوردند و تعدادی از آنان را با خود به بازداشتگاه‌ها بردند. روشن است اعمال سیاست‌های نئولیبرالی، نارضایتی و اعتراضات زحمتکشان را با خود می‌آفریند و زندان و شکنجه نمی‌تواند مرحمی بر نارضایتی باشد که خود نارضایتی و اعتراضات بیشتر را دامن می‌زند.

امسال به مناسبت شانزده آذر شوراهای صنفی دانشجویان ایران بیانیه‌ای صادر کردند که در نوع خود بی‌نظیر است. در بخشی از بیانیه به سیاست‌های خصوصی‌سازی چنین اشاره رفته است:

«اما ماجرای خصوصی‌سازی تنها به دانشگاه ختم نمی‌شود. خصوصی‌سازی منطقی فراگیر است که همه‌ی حوزه‌های حیات اجتماعی را هدف قرار داده است. ما به چشم خود می‌بینیم که پدران و مادران ما، کارگران و بازنشستگانی که عمری را برای گذران زندگی و امرار معاش در کارخانه‌ها و اداره‌ها و مدارس به زحمت و رنج گذرانده‌اند، امروز حتی برای دریافت حقوق ماهیانه‌شان هم دچار مشکل شده‌اند و زیر بار مخارج فزاینده‌ی زندگی کمر خم کرده‌اند. ما دانشجویان می‌بینیم که پولی‌سازیِ گسترده‌ی دانشگاه‌ها خود فشار مضاعفی است بر دوش خانواده‌هایی که در همه‌ی ساحت‌های زندگی‌شان تحت فشارند. ما دانشجویان ناگزیر در کنار کارگران، کامیون‌داران، معلمان، کولبران و زنان به قربانیانِ مشترکِ این سیاست‌های سودپرستانه و منفعت‌طلبانه بدل شده‌ایم.»

بیانیه به دسیسه‌های خائنین و مزدورانِ ایرانیِ، که مست از پول‌های بادآورده آل سعود، اسرا ئیل و آمریکا در رسانه‌های برون مرز پیرامون تحریم‌های ضد مردمیِ اربابان‌شان هیاهو براه انداخته بودند، نیز چنین اشاره می‌کند:

«ما بر خود لازم می‌دانیم یادآوری کنیم در تمام این سال‌ها علاوه بر فشار سیاست‌های اقتصادی حاکم، بار سیاست‌های ابر قدرت‌ها نیز بر دوش ما بوده است. ما امروز در دانشگاه‌ها نمی‌توانیم از شر فشارهای تحریم رهایی یابیم. با افزایش قیمت ملزومات تحصیل و حتی زیست روزمره‌مان همه تحت تأثیر تحریم از دسترس ما خارج شده‌اند. ابرقدرت‌ها از یک سو با تحریم ظالمانه و از سوی دیگر با هجوم سرمایه‌های‌شان، سرمایه‌های امریکایی، اروپایی، روسی، چینی و هندی در قالب مناطق ‌آزاد تجاری یا صنعتی به منطقه، سفره‌های ما را خالی می‌کنند، نیروی کارمان را ارزان‌تر می‌سازند و بار نفع شخصی‌شان را بر گرده‌ی ما می‌گذارند. نتیجه‌ی سیاست‌های آنان و قدرت‌های منطقه‌ای نیز چیزی جز جنگ‌افروزی مداوم در منطقه ما نبوده که دود آن به چشم ما ساکنان منطقه در کشورهای مختلف رفته است».

بیانیه در ادامه به سیاست‌های نئولیبرالی در ایران، از جنایتکاران اقتصادی در سطح جهان پرده برمی‌دارد:

«همزمان با این سیاست‌ها، پیاده‌سازی نسخه‌های بانک جهانی، صندوق بین‌المللی پول و به تازگی بانک اروپا، که از جانب همه دولت‌ها از سازندگی و اصلاحات گرفته تا مهرورزی و اعتدال در ایران بی‌کم و کاست ادامه داشته، موجب شده فشار تحریم‌ها مستقیماً حیات ما را هدف قرار دهد. برای مثال در داخل دانشگاه‌ها، تحریم‌های اقتصادی بهانه‌ای به دست مجریان سیاست‌های نئولیبرالی داده است، تا کاهشِ فزاینده‌ی خدمات رفاهی را توجیه و کسب سود مضاعف کنند؛ این سیاستگذاران منفعت‌طلبی شخصی‌شان را در پناه آنچه «جنگ اقتصادی» امپریالیسم با ایران نامیده‌اند، به درون دانشگاه‌ها و بر سر سفره‌های مردم کشانده‌اند».

در حالی که تبلیغات چند ده ساله دشمنان درون و برون مرز، که اتحاد اقشار و طبقات زحمتکش و همبستگی دانشجویان با زحمتکشان را برنمی‌تابد، خائنین برون مرز دل به جهان‌خواران بسته‌اند و حکام دل به نیروهای سرکوب، بیانیه دانشجویان آنچنان روشن و شیوا از رمز پیروزی دفاع می‌کند که ادامه این مبارزه بدون تردید پیروزی بر دشمنان مردم را نوید می‌دهد:

«آنچه شرح‌اش رفت، تصویر مختصری بود از یورشِ همه‌جانبه‌ی اقتصادی، سیاسی، نظامی و امنیتی به تمام عرصه‌های زیستِ اجتماعیِ انسانِ زمانه‌ی ما. اکنون در آستانه‌ی شانزدهم آذر ۱۳۹۷، ما دانشجویان در همبستگی با اعتراضات هموطنان‌مان در همه‌ی سپهرهای اجتماعی، اعلام می‌کنیم که مقاومت در برابر حملاتی که ما را از بدیهی‌ترین حقوق خود همچون آموزش و سلامت و مسکن محروم می‌کنند و فقر و فلاکت و گرسنگی را همگانی می‌سازند، مستلزم اتحادی همگانی در برابر عاملان داخلی و خارجی این سیاست‌های فاجعه‌بار است. جریان صنفی دانشجویی اعلام می‌کند که در اتحاد و پیوند با معلمان، کارگران و دیگر زحمتکشان در مقابل حملات سیاست‌های داخلی و خارجی علیه زیست‌مان اتحاد ما علیه این سیاست‌ها نه تنها پیشروی به سمت احقاق حقوق بدیهی‌مان بر آموزش و سلامت و مسکن و اشتغال است، بلکه مبتنی بر استقلال خود از قدرت‌ها و ضدیت با منطق سود، چشم‌انداز عدالت اجتماعی، سیاست‌گذاری مردمی و صلح را پیش چشم خود خواهد داشت، می‌ایستد».

نقش دانشجویان در پیوند با دیگر زحمتکشان جامعه بس خطیر بوده و هست و به واقع این قشر مبارز چنان روشن و بی‌پروا دست رد بر اجنبی زد که رسانه‌های خارج هنوز از گیجی آن بیرون نیامده‌اند.

چندی قبل ۶۳ تشکل دانشجویی به خاطر سالروز قیام دانشجویی هیجده تیر بیانیه‌ای منتشر کردند و در آن آزادی بی‌قید و شرط دانشجویان بازداشتی طی چند ماه گذشته را خواستار شدند که سردمداران نظام سرمایه‌داری جمهوری اسلامی به این خواست‌ها وقعی نه‌نهادند. پس از آن ۶۸ تشکل دانشجویی بیانیه جدیدی بر علیه بی‌عدالتی و به دفاع از حقوق تمام زحمتکشان جامعه منتشر کردند که در آن چنین آمده بود:

«چگونه است که به جای پی‌گیری و بررسی عاملین و موثرترین بر بحران‌های مختلف کشور، منتقدین وضعیت به زندان محکوم می‌شوند».

بیانیه به دفاع از دیگر زحمتکشان جامعه چنین می‌آورد:

«تاریخ جنبش دانشجویی همواره گواهی به حرکت مردم بوده و واقعیت‌های جامعه را بازنمایی کرده است»

تلاش دشمنان مردم چه در حکومت و چه در اپوزیسیون در گسست دو نسل مبارز برای احقاق حقوق خود با شکست روبرو گشت. دانشجویان در کنار دیگر زحمتکشان جامعه در تجربه آموختند که رمز پیروزی نه در گسست بلکه در پیوند تمام زحمتکشان و با استفاده از تجربه گذشته امکان پذیر است. جنبش دانشجویی ایران با همبستگی با معلمین، کارگران، رانندگان، نویسندگان، بازنشستگان، کانون وکلا، زنان و جوانان قدم به یک دوره جدید و پیروزمند نهاد. جنبش دانشجویی ایران با گسست از «دفتر تحکیم وحدت»، که برخی از چهره‌های آن اکنون با دشمنان برون مرز هم‌زبانی و همکاری می‌کنند، به آرمان‌های انسانی، ضداستبداد و ضداجنبی شانزده آذر سی و دو بازگشت و با رد برنامه‌های مزدوران و خائنین مردم و با اتخاذ شعار «نه تحریم خارجی، نه استبداد داخلی، رمز پیروزی وحدت دانشجو و کارگر» نقش ارزنده خود را ایفا نمود.

حزب کار ایران (توفان) تردیدی ندارد که زحمتکشان ایران همراه با جنبش مستقل دانشجویی راه درستی را در پیش گرفته‌اند و پیروزی قطعی از آن مردم ایران است. حزب ما در این راه همراه و هم‌صدا با جنبش دانشجویی ایران است و از هیچ کوششی در ارتقا سطح آگاهی و مبارزات دانشجویان دریغ نخواهد کرد.

برگرفته از نشریه توفان الکترونیکی شماره ۱۵۰ دیماه ۱۳۹۷

Print Friendly, PDF & Email