پنج شنبه , ۲۵ مهر ۱۳۹۸
برگ نخست / مجموعه مقالات / مقالات توفان الکترونیکی / ندای دانشجویان، ندای رهائی ا‌ست و نه ارتجاع و انقیاد!

ندای دانشجویان، ندای رهائی ا‌ست و نه ارتجاع و انقیاد!

روز دوشنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۸، دانشجویان مقابل پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران، در اعتراض به تغییر نظام نامۀ دانشگاهی، طرح «حجاب و عفاف»، استقرار نیروهای حراست در دانشگاه، سخت‌گیریِ نوع پوشش و تهدیدِ احضار به کمیته‌های انضباطی، تجمع کردند که با یورشِ بسیجی‌ها و انجمن اسلامی‌ها مواجه شدند. اما با وجود حضورِ عناصر سرکوب‌گر، دانشجویان بر خواست‌های خود ایستادگی کردند و در بیانیۀ پایانی تظاهرات، به درستی، طرحِ حجاب را تعرض به حریم خصوصی دانشجویان و نقض حقوق انسانی و ستمی آشکارعلیه زنان دانستند و دفاع از«آزادی در امر پوشش» را از حقوق بدیهی خود خواندند.

این تظاهرات دارای چند ویژگی و حاوی پیام سیاسی مشخصی بود.

۱- زنان، این حماسه‌سازان ۴۰ سال گذشته، یکبار دیگر، رسا، چون همیشه، به حاکمان پیام دادند که تا اتخاذِ اقداماتِ لازم و ضروری برای از میان برداشتنِ تبعیض‌های جنسیتی در کلیۀ اشکال و تجلی‌های آن و تضمین حقوق برابردر بهره‌مندی از کلیۀ حقوق اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، مدنی و سیاسی به اعتراضات و مبارزۀ خود ادامه خواهند داد. طنینِ «بسیجی بیا پایین» و «بی‌شرف! بی‌شرف!» پاسخ دانشجویان به حملۀ نیروی سرکوب‌گر، هنگام قرائت بیانیۀ پایانی تظاهرات بود.

۲- دانشجویان در ادامۀ اتحادِ دلاورانۀ دی ماه۱۳۹۶ با زحمتکشانِ جامعه، این بار نیز  به گونه‌ای شفاف، ضمن فریاد خواستهایشان، در همبستگی با جنبش زحمتکشان، علیه سیاست‌های نئولیبرالیِ حاکم با شعار«نان، کار، آزادی، پوشش اختیاری» وارد کارزار اعتراضی شدند و پیام آخرشان را  به رژیم دادند و بانگ برآوردند: «دانشجو می‌میرد، ذلت نمی‌پذیرد».

جنبش دانشجویی ایران که از بطن مبارزۀ ضداستبدادی و ضدامپریالیستی برخاسته بود، همواره، تاکید بر ضرورتِ همبستگیِ دانشجویان و زحمتکشان داشت. دانشجویان طی چند دهه مبارزه علیه استبدادِ جمهوری اسلامی، با تکیه بر تجارب گرانب‌های گذشته، اقدام به سازمان دهیِ جدیدِ شوراهای صنفی، اعتراضات و «کارزارِ علیه بیگاری» با مشارکتِ روزنامه‏‌نگاران، کارگران و معلمان کردند. این تجربۀ جدید، پیوندِ بین دانشجویان و دیگر گروه‌های صنفی، ناشی از وضعیت عینی و مادی موجود در جامعه بود، آنچه که بر هم‌‏سرنوشت شدنِ دانشجویان،کارگران و معلمان نیز تاثیرگذار شد. زمانی که دانشجویان شعار«ما فرزند کارگرانیم و تا آخر کنارشان می‌مانیم» می‌دهند، از فشارهای اقتصادی کمرشکنِ خانواده‌ها سخن می‌گویند و درد مشترک را فریاد می‌زنند.

حمل تصاویر زندانیان صنفی مختلف در تظاهرات هر سه گروه، حمایت متقابل از مطالبات و شرکت در تظاهرات اعتراضی، صدور بیانیه‌هایِ حمایتی… نشانۀ پیوندی عمیق میان معلمان، زحمتکشان و دانشجویان است که با رزم طبقۀ کارگر در ادامۀ تظاهرات و پیوند با اعتراضات آینده، یقیناً تعمیق بیشتری هم خواهد یافت، تا کلماتِ سرکوب ‌شدۀ تاریخ را به گوش همگان برسانند.

۳ – ویژگی دیگر این اعتراض، مرزبندی با جناح‌های مختلفِ درون حاکمیت و مشخص‌کردنِ خطِ مبارزاتی خود با طیفِ طرفدارِانِ حملۀ نظامی به مردم ایران و طرفدارانِ تحریم، علیه مردم ایران بود. دانشجویان پلاکاردهای قرمز رنگی، به سرخیِ خونِ مبارزان و فعالان صنفی با شعارهای «علی‌نژاد و گشت ارشاد، یکی با دوربین یکی با چماق، دو سوی یک ارتجاع، علیه زنان»، «علی نژاد و ارشاد… ارتجاع و انقیاد» را بلند کردند و به مسیحِ دخترانِ پولدار، کارت قرمز خود را نشان دادند و بقالیِ «مسیح جون» را تعطیل کردند.

دانشجویان  به بهره برداری های علی‌نژادها، «فرشگردی‌ها»، «مصادره نیوزهایی» چون «شبکۀ من و تو»، ورشکستگان و کاسبکاران سیاسی که در ساله‌ای گذشته اعتراضات صنفی را به نفع خود و اربابان‌شان مصادره کرده بودند، «نه» گفتند و توانستند قاطعانه و روشن، مرزِ مبارزاتیِ خود را از آنها جدا کنند.

فراموش نکنیم که دانشجویان و فعالینِ صنفی، بارها زیر شکنجه و در زندان متهم به ارتباط داشتن با همین «مصادره نیوزها» شدند و این «فیک نیوزهایِ» بی‌مسئولیت، چنین وانمود کردند که در همۀ موارد دانشجویان و دیگر زندانیان سیاسی – صنفی به آنان وابستگی دارند.

معلمان و کارگران نیز در بیانیۀ خود، از این مرزبندیِ دانشجویان با کسانی که خواهانِ دخالتِ بیگانگان در امورداخلیِ ایران هستند، حمایت کردند.

مرزبندی جدیدِ فعلان صنفی دانشجویی به مذاق خیلی‌ها خوش نیامد ازجمله «حمید تقوایی»، لیدرحزب اسراییلی «کمونیست کارگری ایران». وی این کار را اشتباهِ مُهلِکی که موجبِ غیرِ فراگیرشدنِ «مبارزه» می شود، نامید. آقای «تقوایی» در هیچ لحظۀ این مصاحبه، پیامِ دانشجویان به رسانه‌ها و روزنامه نگارانی، که مسئولان اتاق‌های فکریِ وابسته به امریکا هستند و علیه منافع طبقۀ زحمتکشان فعالیت و خرابکاری می‌کنند، نه‌پرداخت.

او از هرگونه مرزبندی با دخالت‌های امپریالیستی نیز شدیداً خودداری کرد! اما درعوض نگران منزوی شدن خانم مسیح علینژاد بود. «تقوایی» علناً گفت که خود و حزب‌اش از این کار دانشجویان حمایت نمی‌کنند و بعد به ادامۀ چند شعار مردم فریب پرداخت. حرف آخرش هم، این بود که نباید حرکت‌های اعتراضی دانشجویان به جنبش طبقاتی ربط داده شود.

بی‌جهت نیست که به درجۀ حزبِ مقوایی نزولِ رتبه پیدا کرده‌اند! حزبِ پُروامپریالیستی و صهیونیستی آقای «تقوایی»، حزبِ قسم خوردۀ دشمنی با زحمتکشان، کارگران و کمونیسم است.

از نظر درک و عمل، دانشجویان روز دوشنبه نشان دادند از نخ نماهای کمونیستی بسیار جلوتر هستند و دریافته‌اند مبارزۀ انقلابی و پیروزی کارگران در گروی شناختِ دشمنانِ طبقۀ کارگر، جنگ وغلبه بر آنان است و بس.

۴ – انعکاس مطبوعاتی این تظاهرات در رسانه‌های وابستۀ داخلی و خارجی با دروغ توأم بود. مطبوعات داخلی معترضین را دانشجویان اخلال‌گرمعرفی کردند. رسانه‌های خارج آن بخش از پلاکاردها را که با شعارِ ضد مسیح علی‌نژاد را با استدلال «فتوشاپ» از گزارشات تصویری خود حذف کردند. برخی نیز سعی داشتند نام او بَر پلاکاردها را یکی از مسئولان دانشگاه جلوه دهند!

به هر روی، چه طرفداران دخالت‌های بیگانگان باورکنند و چه نه‌کنند، دانشجویان قاطعانه و رسا گفتند، وابستگان اتاق‌های فکری و ارشاد هر دو مرتجع هستند و هیچگونه حمایتی از این گروه‌ها نمی‌کنند.

دانشجویان باری دیگر برجسته کردند که ندای آنان ندای رهایی است و نه ارتجاع و انقیاد!

برگرفته از توفان الکترونیکی شماره ۱۵۵ خرداد ۱۳۹۸

Print Friendly, PDF & Email