جمعه , ۱ شهریور ۱۳۹۸

فرزندان ما کجا هستند؟

«سپیده قُلیان»، «ندا ناجی» و «عاطفه رنگریز» به همراه «آنیشااسداللهی» تنها تعدادی از ده‌ها بازداشت‌شدگانِ زن در روز یازدهم اردیبهشت ماه ۱۳۹۸ برابر اول ماه مه (روز جهانی کارگر) هستند که با ضرب و شتم مأموران دستگیر شدند. این دختران و پسران در بند، فرزندان من هستند که امروز با مشکلات زیادی در زندان دست و پنجه نرم می‌کنند از قبیل تمدید قرار بازداشت بدون کفالت، عدم ابلاغ تاریخ محاکمه، حبس انفرادی، حتی بعد از بازجویی، یورش‌های وحشیانه به سلول‌ها، تهدید به مرگ توسط مأموران زندان، ایجاد شرایط مصنوعی درگیری زندانیان عادی با زندانیان سیاسی و ایجاد درگیری فیزیکی با آنان، انتقال پی‌درپی زندانیان به زندان‌های متفاوت، شرایط مخوف زندان‌ها برای فعالین سیاسی و کارگری در اثر شکنجه‌های روحی و جسمی و تهدید به مرگ‌کردن آنها در زندان، عدم اجازۀ ملاقات منظم با خانواده‌ها، بدرفتاری و بی‌خبرگذاشتن خانواده‌ها از وضعیت عزیزانمان، بدرفتاری مسئولان زندان با ما خانواده‌های زندانیان، ایجاد ترس در صورت رسانه‌ای‌کردن و وادار به سکوت‌کردن خانواده‌ها در برابر آنچه بر فرزندان‌مان در سیاه چال‌های جمهوری اسلامی می‌گذرد و …

این دختران و زنان جوان امروز به کدامین جرم چنین بی‌رحمانه مورد ظلم و شکنجۀ شما مسئولان قرار می‌گیرند؟ از چه روی ما خانواده‌ها باید با دلهره‌های بی‌خبری از فرزندان روزها را شب کنیم؟ از شما می‌پرسیم آیا معترض‌بودنِ فعالین کارگری، دانشجویی، فعالان اجتماعی، خبرنگاران، نویسندگان و… به نابرابری و غیرانسانی بودن شرایط زندگی زحمتکشان، جرم و خیانت به کشور محسوب می‌شود؟ آیا شرکت‌، حمایت از اعتراضات و گزارش و نگارش پیرامون اوضاع کارگران و محروم‌ترین اقشار جامعه سزاوار فشار و عذابی اینچنینی است؟ آیا بیان نارسائی‌ها و کمبودها اقدام علیه امنیت ملی است؟

سالهاست که ما شاهد رشد جنبش زنان در ایران هستیم. جنبشِ زنان طی دهه‌هایِ گذشته، زیر پرچم ارتجاعِ مذهبی و تبعیض جنسیتی در تمامی عرصه‌ها، به دلایل مختلف از جمله وجودِ غیر قابل انکارِ لایه‌های متفاوت و گوناگونی مطالبات و اهداف ناشی از این تنوع، با مسائل مختلفی دست به گریبان بوده است. اما دختران و زنانِ آگاهِ جنبش در سال‌های اخیر نه تنها موفق شدند نظراتِ عمومِ جامعه را به شرایطِ اسفناکِ کاری و زندگیِ زنان بیش از پیش معطوف دارند، بلکه در همفکری با مبارزان و فعالینِ کارگری موفق شدند راهکارهای جدیدی برای پیوندِ لازم و ضروری مطالبات زنان با مطالباتِ جنبشِ کارگری بیابند. این زنانِ آگاه جامعه بودند که با تکیه بر ارزش‌هایِ انسانیِ مشترک، چون خواستِ برابری و عدالت‌خواهی، نان، کار، آزادی و رفاه، توانستند از تمرکز بر شعار ِستم و نابرابری جنسی فراتر رفته و به عللِ ستم مضاعف بر زنان و به جداناپذیریِ مسئلۀ زنان از مبارزاتِ کارگری تکیه کنند. گامی که حلقۀ اتحاد این دو جنبش را محکم‌تر ساخت و دورنمای رهایی کامل زنان و مردان را به تصویر می‌کشد.

حکومت در حال حاضر در بن بست‌های سیاسی بین‌المللی و اقتصادی با بی‌خردی راه نجات خود را در امنیتی‌تر ساختن جو سیاسی حاکم بر کشورمی‌بیند. مسئولان کشورمی‌خواهند فشار را بر زحمتکشان و کارگرانی که قربانیان خصوصی‌سازی‌ها، اختلاس‌های نجومی و سیاست‌های چپاول‌گرایانۀ سیستمِ اقتصادیِ نئولیبرالیِ به غایت فاسدشان هستند، افزایش دهند. سردمداران رژیم با ایجاد فضای رعب و ترس می‌خواهند صدای اعتراضات و بازخواهی حقوق پایمال شدۀ مردم را در نطفه خفه کنند. اما چه کور و چه کم حافظه‌اند؟ مگر فراموش کرده‌اند این درسِ بزرگ تاریخی را که کارگران، زحمتکشان و ستم‌دیدگان چیزی برای از دست‌دادن ندارند جز زنجیرهایشان؟!

زنان و مردان این کشور، کارگران و مزدبگیرانِ جامعه فراگرفته‌اند که با تکیه بر نیروی اتحاد و گسترش تشکلات خود می‌توانند از حقوق خود دفاع کنند. مسئولان مملکت باید بدانند این درس را با اِعمالِ شکنجه‌های قرون وسطائی و حبس و شلاق نمی‌توانند از اذهان مردم پاک کنند! جسم فرزندان ما ضعیف شده است، اما ارادۀ قوی آنها و میلیون‌ها زن و مرد دیگر جای پیکرهای نحیف و زجر کشیده براه خواهند افتاد. بترسید از روزی که فریاد میلیونی عدالت‌خواهی و آزادی در خیابان‌ها طنین افکند.

مادری در همبستگی با مادرانِ زندانیان – تهران – جمعه ۴ مرداد ۱۳۹۸ فریاد برآورد که «فرزندان ما را به آغوش خانواده‌هایشان بازگردانید! آزادشان کنید! »

درود ما به مادران زندانیان دربند!

ننگ بر حاکمان انسان‌ستیز!

برگرفته از نشریه توفان الکترونیکی شماره ۱۵۷ مرداد ماه ۱۳۹۸

Print Friendly, PDF & Email