جمعه , ۱ شهریور ۱۳۹۸
برگ نخست / مجموعه مقالات / مقالات توفان الکترونیکی / در جبهه نبرد طبقاتی مرداد ۱۳۹۸

در جبهه نبرد طبقاتی مرداد ۱۳۹۸

وقتی جمهوریت، آزادی و عدالت اجتماعی را، که از خواست‌های بر حق مردم در انقلاب بهمن بود، قربانی مطامع آزمندانه طبقات فوقانی جامعه کرده‌اند، برای طبقات تحتانی استثمار شده راهی غیر از مبارزه متحد، آگاهانه و متشکل تحت رهبری طبقه کارگر باقی نمی‌ماند و وقتی مبارزه قهرمانانه طبقه کارگر زمین‌لرزه‌ای را برای حاکمان سرمایه‌دار به ارمغان آورد، دیگر کسی را یارای آن نیست، تا جلوی حرکت پیش‌رونده مبارزه محرومان را سدّ کند. آن زمان کارگران و زحمتکشان یک صدا خواهند گفت: «آقایان شوخی نگیرید! زمین زیر پایتان می‌لرزد». آن زمان سازش با امپریالیست‌ها نیز نه کمکی به بورژوازی داخلی خواهد کرد و نه کمکی به نئولیبرال‌های امپریالیست است، زیرا بساط همگی‌شان رُفته و به ذباله‌دان تاریخ ریخته خواهد شد.

نرخ بالای بیکاری، رشد سریع قیمت‌ها و رشد بسیار کم حقوق‌ها، نابرابری حقوق‌های نجومی خودی‌ها و حقوق‌های کم کارگران و زحمتکشان، عدم پرداخت حقوق‌ها و مزایای کارگران و مزد‌بگیران، نابخردی حکومت‌گران در برنامه‌ریزی اقتصادی، اجتماعی و سیاسی، به حراج گذاشتن سرمایه‌های مردم ایران، تحت نام «خصوصی‌سازی»، رشد وحشتناک فاصله طبقاتی و … موجب شده است تا صبر مردم زحمتکش به سر آید و علی‌رغم جو سرکوب و ارعاب به میدان بیایند و برای به دست آوردن یک زندگی درخور، حتی از جان عزیز خود نیز بگذرند. نظام مقدس! اسلامی گمان برده است که با سرکوب کارگران و زحمتکشان، با نابودی «آزادی» و برقراری استبداد می‌تواند به سیاست غارت مردم و میهن ادامه دهد و با غیرقانونی خواندن اعتراضات مردمی سدّی مقابل تشکل‌یابی و مبارزه متحدانه زحمتکشان بسازد.

کارگران، معلمان، بازنشستگان، زنان، دانشجویان و … به خیابان می‌آیند در اعتراض به حقوق به تاراج رفته‌شان و این حتی مطابق با اصل ۲۷ قانون اساسی است و کسی حق تعرض به آن‌ها را بر اساس قانون ندارد و مردم حق دارند در برابر چنین فاصله وحشتناک طبقاتی اعتراض و اعتصاب کنند. و حکومت اسلامی حق ندارد تا معترضین را با اتهامات غیر واقعی و مسخره و مبتذل به زنجیر، شکنجه و زندان به‌کشاند.

در حالی که کارگران، معلمان، بازنشستگان، دانشجویان، پرستاران و دیگر زحمتکشان علیه خصوصی‌سازی و تبعات آن به اعتراض و مبارزه دست می‌زنند، مسئولین حکومتی و سرمایه‌داران و آقازاده‌هایشان در کنار سرکوب زحمتکشان با بی‌شرمی تمام به حراج اموال مردم ایران تحت نام «خصوصی‌سازی» ادامه می‌دهند و حتی خیال سپردن «اداره زندان‌ها به بخش خصوصی» را پیدا کرده‌اند و خیال عقب‌نشینی و سازش با مردم را ندارند و این در حالی است که برای حفظ حکومت ننگین خود برای امپریالیست‌ها پیغام و پسغام می‌فرستند و حتی حاضر به اجرای فرامین آن‌ها در راستای بازرسی‌های بیشتر از مراکز علمی و پژوهشی ایران تحت نام «پروتکل الحاقی» هستند. زهی بی شرمی!

ولی اگر گمان برده‌اند که مبارزه طبقه کارگر پایان می‌پذیرد، در اشتباهی سخت هستند که این مبارزه تا رسیدن به پیروزی ادامه خواهد داشت.

در ادامه به بخشی از مبارزات کارگران و فرودستان جامعه در تیر ماه نظری می‌اندازیم:

Print Friendly, PDF & Email