پنج شنبه , ۲۵ مهر ۱۳۹۸
برگ نخست / مجموعه مقالات / مقالات توفان الکترونیکی / اعتصاب غذای من همفکری و هماهنگی ما علیه ظلم است

اعتصاب غذای من همفکری و هماهنگی ما علیه ظلم است

«سپیده قُلیان» طی نامه‌ائی از زندان قرچک دلایل اعتصاب غذای خود را بدرفتاری مسئولان زندان با خانواده‌ها، انتقال پی‌درپی به زندان‌های متفاوت و حمایت از بازداشتیان روز جهانی کارگر و همبستگی با اعتصاب غذای «امیرحسین ‌محمدی‌فرد» و «ساناز الهیاری» اعلام کرد.

حزب ما خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط «سپیده قُلیان» و سایر زندانیان سیاسی است که به مناسبت همبستگی با کارگران در روز جهانی کارگر بازداشت شده‌اند و در زندان بسرمی‌برند و برای آزادی آنها از هیچ تلاشی دریغ نخواهد کرد.

دست رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی از کارگران ایران کوتاه باد !

 

متن نامه:

«تجربه مشترک تمام آنهائی که زندان سیاسی و یا تهدید توسط نهادهای امنیتی را زیسته‌اند، این است که توسط این نهادها به زندانی و خانواده‌اش گفته می‌شود برای بدترنشدن شرایط، از هرگونه رسانه‌ای‌کردن وضعیت پرهیز کنند.

این امر به وضوح تمایل نهادهای امنیتی به سکوت سرکوب‌شدگان را نشان می‌دهد.

از این نقطه‌نظر، سکوت در مقابل زندانبان، همراهی با او در برابر بایکوت خبری زندانیان سیاسی و عقیدتی است.

رسانه‌های جریان اصلی و همسو با قدرت، نقش خود در سرکوب را با چشم‌بستن و سکوت در مقابل وضعیت ایفا می‌کنند.

اعتصاب غذا، انتخاب من نیست. اما در وضعیت زندان، این تنها ابزار زندانی برای شکستن سکوت، ولو در سطح محدود است. بنابراین ابتدا به ساکن با هدف اعتراض به فشارهای روزافزون بر زندانیان سیاسی و عقیدتی اعتصاب غذای خود را آغاز می‌کنم.

مساله دوم اعتراض به وضعیت خوفناک زندان قرچک ورامین است.

تحقیر مداوم توسط زندانبان، نداشتن امنیت جانی، محرومیت از حداقل‌های بهداشتی و قطعی مداوم آب تنها گزاره‌هایی کوچک برای توصیف وضعیت این زندان هستند.

آنچه که در این زندان بر ندا ناجی و عاطفه رنگریز از بازداشت شدگان یک می (روز جهانی کارگر) یاسمن آریایی، صبا کردافشاری، منیره عربشاهی گذشته است، دلیل مضاعف برای اعتراض به وضعیت زندان است.

سلب حق ملاقات من با خانواده‌ام و تحمیل رنج مضاعف بر پدر و مادر پیرم، هر چند که سلب یک حق بدیهی و مسلّم است. اما در قیاس با آنچه که در این ماه‌ها بر من و خانواده‌ام گذشت، در قیاس با صورت خونین برادرم مهدی هنگام دستگیری من در سی دی ماه، بی‌اهمیت جلوه می‌کند.

با تکیه بر این دلایل، در همبستگی با ساناز الهیاری که در زندان اوین شاهد رنج‌ها و دردهای او بودم و همچنین امیر حسین محمدی فرد، از صبح دیروز سه شنبه اول مرداد ۱٣۹٨ – اعتصاب غذا را آغاز کردم.

پیام اعتصاب غذا، هماهنگی و همفکری ما علیه ظلمی است که بر زندانیان سیاسی و خانواده‌های آنها روا داشته می‌شود».

«ندا ناجی نیز در اعتراض به رفتار پرسنل زندان با مادر و پدر سپیده قلیان و دیگر خانواده‌هایی که برای ملاقات به زندان قرچک مراجعه می‌کنند، در نامه‌ای به رئیس زندان اعلام کرد که تا زمان اجرای قانون تفکیک جرائم و انتقال به اوین، با خانواده خود ملاقات نخواهد کرد. روز سه شنبه ۱ مرداد در زمان ملاقات، پرسنل زندان قرچک بخاطر انگشتر پدر سپیده قلیان که از دست او خارج نمیشده با سپیده و خانواده او درگیر شده‌اند، این درگیری باعث می‌شود که ملاقات آنها نیمه کاره بماند. این درحالی ست که خانواده سپیده قلیان از شهر دزفول و طی مسافتی ۱۳ ساعته برای دیدار با دخترشان به تهران آمده بودند. سپیده قلیان در اعتراض به ظلم‌ها و بی‌حرمتی‌ها به خود و خانواده‌اش از سوی پرسنل زندان قرچک و همچنین انتقال متعددش به زندان‌های گوناگون، از یک مرداد دست به اعتصاب غذا زده است».

 

زنده با همبستگی با کارگران و فعالین دربند کارگری و سایر زندانیان سیاسی!

 https://t.me/totoufan

کانال رسمی تلگرام وابسته به حزب کار ایران – توفان

برگرفته از نشریه توفان الکترونیکی شماره ۱۵۷ مرداد ماه ۱۳۹۸

Print Friendly, PDF & Email