جمعه , ۱ شهریور ۱۳۹۸
برگ نخست / مجموعه مقالات / مقالات توفان الکترونیکی / گفتگو با رضا شهابی: پیکار کارگران ایران علیه اختناق، خصوصی‌سازی‌ها و تحریم اقتصادی

گفتگو با رضا شهابی: پیکار کارگران ایران علیه اختناق، خصوصی‌سازی‌ها و تحریم اقتصادی

دیدار و گفتگوی خبرنگار روزنامه «پرولترن» ( PROLETÄREN) – سوئد، ارگان مرکزی حزب کمونیست سوئد شماره ۲۵

۲۶-۲۰ ژوئن ۲۰۱۹، «آگوست الیاسّون» ( August Eliasson ) به مناسبت سفر «رضا شهابی» به پاریس برای شرکت در گنگره اتحادیه کارگری ث.ژ.ت فرانسه، پیرامون جنبش کارگری ایران و فراز و فرودهای آن در شرایط فعلی و تحرک بزرگ اول ماه مه (روز جهانی کارگر امسال) در ایران و هزینه‌هایی که کارگران برای آن پرداختند و اثرات تحریم اقتصادی و تهدیدات نظامی آمریکا بر زندگی کارگران معمولی!

ARBETARKAMP I IRAN: MOT FÖRTRYCK, PRIVATISERINGAR OCH SANKTIONER
Den facklige aktivisten Reza Shahabi har blivit en symbol för den kämpande arbetarklassen i Iran, som drabbas både av statlig repression och USA:s sanktioner. Proletären träffade den tystlåtne bussföraren som är på besök i Sverige för att samla stöd för kämpande arbetare.

«رضا شهابی فعال کارگری، به سمبل مبارزات طبقه کارگر ایران بدل شده است، طبقه کارگری که از یکسو تحت فشار حکومت جمهوری اسلامی و از سوی دیگر تحریم‌های اقتصادی آمریکا قرار دارد. «رضا شهابی» یکی از کارگرانی بود که اعتصاب کارگران اتوبوسرانی شرکت واحد را سازماندهی کرد. وی به خاطر این مبارزه و برای بهبود شرایط معیشتی کارگران بهایی به مدت هفت سال زندان پرداخت. «رضا شهابی» از پیکار کارگران ایران و همینطور آسیب‌هائی که کارگران ایران از تهدیدات جنگی و تحریم‌های اقتصادی می‌بینند، سخن می‌گوید. این راننده کم حرف و محجوب به آرامی در مورد اعتصاب کارگران واحد برای بهبود شرایط زندگی که در سال ۲۰۰۹ صورت گرفت و وی بدین خاطر توسط نیروهای امنیتی دستگیر و به زندان محکوم شد، تعریف می‌کند.

سندیکای اتوبوسرانی تهران، سندیکایی مستقل است که بعد از انقلاب بهمن ۵۷ عملاً به طور مخفی فعالیت کرده است. وی می‌گوید: «ما دو سندیکا داریم که هم از دولت و هم از شرکت‌ها مستقل‌اند؛ یکی سندیکای کارگران اتوبوسرانی و دیگری کارگران سندیکای نیشکر هفت تپه در جنوب ایران است. ما این اتحادیه‌ها را با دستان خود و عرق و اشک‌های خود بنا کردیم و از همین‌روی مورد تعرض و اختناق رژیم قرار گرفته‌ایم».

در دسامبر ۲۰۰۵ «رضا شهابی» در سازماندهی اعتصابی برای بهبود شرایط زندگی کارگران دولتی شرکت واحد داشت. وی می‌گوید: «رژیم، ارتش را وارد میدان کرد تا وظیفه حمل و نقل مسافرین را در سراسر شهر به عهده گیرد، اما بسیاری از مردم با ما ابراز همبستگی کردند و از سوارشدن اتوبوس‌های ارتش امتناع ورزیدند. موج اعتصاب می‌رفت که به یکی از بزرگ‌ترین اعتصابات پس از انقلاب بهمن تبدیل شود. کارگران در ایران اعتصاب پیروزی‌هائی به دست آوردند. افزایش حقوق ۵۰ درصدی کارگران و همینطور چندین خواست دیگر مورد قبول شرکت قرارگرفت.

این دست‌آوردی مهم برای کارگران و خانواده‌های آنها بود. مضافاً اینکه این مبارزه الهام‌بخش سایر کارگران قرار گرفت. اما علی‌رغم این کارگران بهای سنگینی نیز پرداختند؛ حدود ۳۰۰ تن از کارگران اخراج و ۴۰۰ نفر بازداشت شدند. بیشتر آنها بعد از مدتی کوتاه آزاد شدند، اما ۱۹ تن از رهبران اتحادیه در زندان باقی ماندند».

بعد از اعتصاب ماه دسامبر ۲۰۰۵ مجدداً اعتصاباتی بر علیه دستگیری فعالین کارگری صورت گرفت. در ادامه این مبارزات بود که نیروهای امنیتی رژیم «رضا شهابی» را زیر نظر گرفتند. «من در سال ۲۰۰۹ در محل کارم، در حال رانندگی توسط نیروهای امنیتی رژیم بازداشت شدم». «رضا شهابی» به زندان اوین، که محل زندانیان سیاسی است، زندانی شد و به مدت ۱۹ ماه در بی‌خبری و تحت شکنجه قرارگرفت. وی در اعتراض علیه انزوا و برای ملاقات با پزشک دست به اعتصاب غذا زد. پس از ۲۰ روز وی را از انفرادی به زندان معمولی منتقل کردند و از امکانات پزشکی برخوردار گردید. شکنجه تأثیرات خود را بر بدن «رضا شهابی» گذاشت. چندین مهره گردن و کمر وی مورد عمل قرارگرفت و امروز قسمت چپ بدن او تا حدی بی‌حس است.

«رضا شهابی» پس از دو سال و نیم رسماً محاکمه شد که طبق گفته خودش این امر نتیجه همبستگی بین‌المللی و فشار به دولت بوده است. وی سرانجام به جرم فعالیت و تبلیغ علیه امنیت کشور به ۶ سال زندان و ۵ سال ممنوعیت فعالیت سندیکایی محکوم شد. وی مبارزات‌اش را در زندان علیه شرایط بد برای زندانیان ادامه داد. روسای زندان به من گفتند:

«رضا! وقتی بیرون از زندان هستی، تلاش می‌کنی جامعه را براندازی، وقتی در زندان به سر می‌بری سعی در برانداختن زندان می‌کنی. چکار باید با تو بکنیم!»

 

«رضا شهابی» در سال ۲۰۱۷ آزاد شد. وی اکنون به سمبل مبارزه کارگران در ایران بدل شده است و جایگاه او به عنوان اپوزیسیون سبب می‌شود که رژیم بخاطر ترس از اعتراضات مجدد کارگران، جرأت دستگیری وی را نداشته باشد. از اینروی وی به رغم حکم ممنوعیت از فعالیت سندیکایی به فعالیت‌اش ادامه می‌دهد؛ از جمله به خارج سفر می‌کند تا با اتحادیه‌های مبارز تماس برقرار کند. وی اخیراً بنا بر دعوت سندیکای ث.ژ.ت برای سخنرانی به فرانسه سفر کرد.

شرایط کاری اتوبوس‌رانان ایران و سوئد متفاوت است، اما شباهت‌هائی نیز وجود دارد. آنجا و اینجا هر دو از سوی خصوصی‌سازی‌ها مورد تهدید قرار می‌گیرند. «در ایران خصوصی‌سازی‌ها پس از پایان جنگ ایران و عراق در سال ۱۹۸۸ آغاز گردید. در روستاها با مقاومتی روبر نشدند، اما در تهران متوقف شدند. آنها علی‌رغم کلک‌ها و ساخت و پاخت‌های مختلف با شکست روبرو شدند. آنها اتوبوس‌ها را به «کوپراتیوهای کارگری» فروختند، تا کارگران به ظاهر خودشان مالک اتوبوس‌ها باشند! تلاش کردند رانندگان را جذب خط‌های محبوب با مزایای مختلف کنند. اما به رغم این‌ها همه خصوصی‌سازی‌ها منجر به افزایش قیمت بلیط‌ها بدترشدن شرایط کارگران گردید». «رضا شهابی» در ادامه می‌گوید: «خصوصی‌سازی‌ها نوع جدیدی از برده‌داری است. در حالی که حقوق‌ها کاهش یافته، اما قیمت بلیط‌ها افزایش می‌یابند. این در حالی است که کارگران معمولی بیشترین مسافران اتوبوس‌های عمومی‌اند.

طبقه کارگر ایران فقط از سوی سیاست راست و تهدید و تعقیب علیه رهبران سندیکایی آسیب نمی‌بیند، بلکه شرایط‌شان با تحریم‌های آمریکا و غرب علیه ایران آسیب می‌بیند. «رضا شهابی» می‌گوید: «تحریم‌ها چیز جدیدی نیستند، ما با آنها از زمان جرج بوش زندگی کردیم، اما از زمان روی کارآمدن دونالد ترامپ برعلیه مردم تشدید شده است. این سیاست آسیبی به سران رژیم نمی‌رساند، بلکه این مردم معمولی‌اند که آسیب می‌بینند. «رضا شهابی» هیچ توافقی با تحریم‌های آمریکا و غرب علیه ایران ندارد. وی می‌گوید: «سندیکای اتوبوسرانی تحریم و تهیدات جنگی علیه ایران را محکوم می‌کند. آمریکا به نام دمکراسی به کشورها حمله می‌کند، اما همواره این مردم هستند که بهای آن را می‌پردازند. جنگ‌هائی که آمریکا علیه عراق، افغانستان، لیبی و سوریه آغاز کرد، برای «رفاه» و «آزادی» نبودند. پشت این تهاجمات نظامی منافع اقتصادی پنهان است. تنش‌های جنگی اخیرعلیه ایران، یک نمایش سیاسی بین ابرقدرت‌هاست. اما اگر تجاوزی صورت گیرد، طبیعی است که ما از کشورمان دفاع می‌کنیم».

«رضا شهابی» می‌گوید: «همزمان که مردم ایران به صورت سخت از سوی تحریم‌های آمریکا صدمه می‌بیند، اما مبارزه برای حقوق سندیکائی هم ادامه دارد. برآمد کارگران در روز جهانی کارگر، روز اول ماه مه امسال علیه بی‌عدالتی‌های سیاسی اجتماعی از جمله از این دست است.

«سندیکای ما متحداً با سازمان‌های دانشجویی و سازمان بازنشستگان در مقابل مجلس ایران دست به تظاهرات زدند. این آکسیون مشترک نوع نوینی بود که ما در خلال ۲۰ سال اخیر شاهدش نبوده‌ایم. اما بار دیگر مورد تعرض نیروهای امنیتی قرار گرفتیم و بسیاری بازداشت شدند».

یکی از بازداشت‌شدگان «رضا شهابی» بود. وی یک هفته پس از دستگیری آزاد شد و راهی اروپا برای شرکت در کنفرانس بین‌المللی پاریس‌ گردید. امروز اما هنوز بسیاری از همکاران سندیکائی در زندان بسر‌می‌برند و «رضا شهابی» امیدوار به حمایت بین‌المللی از رفقایش است. «رضا شهابی» علی‌رغم تمام فشار و ضرب و شتم‌ها، اما هراسی به دل راه نمی‌دهد. وی درپایان چنین می‌گوید:

«تا زمانی که سرمایه حاکم است، مقاومت نیز وجودارد. با اتکاء به نیروی مبارزاتی خود و همبستگی بین‌المللی به آینده بهتر برای طبقه کارگر ایران امیدواریم».

برگرفته از نشریه توفان الکترونیکی شماره ۱۵۷ مرداد ماه ۱۳۹۸

Print Friendly, PDF & Email