چهارشنبه , ۱ آبان ۱۳۹۸
برگ نخست / مجموعه مقالات / مقالات توفان الکترونیکی / لیبی را به ویرانه تبدیل کردند

لیبی را به ویرانه تبدیل کردند

یکم – لیبی را تحریم اقتصادی کردند و گفتند مذاکره هسته‌ای کنیم!

دوم – مذاکره هسته ای کردند و کل توان هسته‌ای لیبی از دست رفت!

سوم – آمریکا بازی درآورد و از توافق هسته‌ای با لیبی خارج شد!

چهارم – بعد از خروج آمریکا از توافق، تحریم‌ها شدت بیشتری گرفت.!

پنجم – قذافی به دامان اروپا پناه بُرد و توافق مالی کردند و کانال مالی زدند!

ششم – اقتصاد لیبی تحت سیطره اروپا کاملاً ورشکست و نابود شد!

هفتم – اروپا بعد از نابودی اقتصاد لیبی از توافق خارج شد و اموال لیبی را مصادره کرد!

هشتم – مردم، که به شدت تحت فشار مالی بودند، برای اعتراض به سیاست دولت قذافی به خیابان آمدند (بهار عربی)

نهم – نیروهای وابسته آمریکایی وارد جریان اعتراض مردمی شدند و جریان را در دست گرفتند، اروپا هم با بمباران هوایی، ارتش لیبی را درهم شکست!

دهم – قذافی سرنگون شد و لیبی به صورت غیر رسمی تجزیه و قسمتی از آن هم تحت سلطه داعش قرار گرفت.

اکنون لیبی دارای دو دولت موازی است. «دولت وفاق ملّی» که به طور عمده از جانب سازمان ملل حمایت می‌شود و «دولت موقت» که از سوی پارلمان «طبرق»، حامی «ژنرال حَفتر» در شهر «البیضاء» در شرق این کشور تشکیل شده است. مصر، امارات متحده عربی، عربستان سعودی، روسیه و اخیراً فرانسه از «دولت موقت» ژنرال حَفتر – که از مخالفین سرسخت اِخوان‌المسلمین است – حمایت می‌کنند و می‌خواهند نفوذ خود را در شمال آفریقا افزایش دهند.

قطر و ترکیه، که حامی اِخوان‌المسلمین به شمار می‌آیند و مخالف وهابیسم هستند، به اضافه سایر کشورهای غربی از جمله ایتالیا، «دولت وفاق ملّی» به رهبری «فائز السراج» را در کنف حمایت خود گرفته‌ا‌ند. «دولت وفاق ملّی» علناً فرانسه را به پشتیبانی از «ژنرال حَفتر»، که از چهارم آوریل گذشته به طرابلس حمله نظامی کرده است، متهم می‌کند. حمله نظامی که تاکنون ۲۰۰ کشته، ۱۰۰۰ نفر زخمی و ۱۸ هزار نفر آواره به بار آورده است، اکنون نفت لیبی با کمترین قیمت در اختیار شرکت‌های آمریکایی و اروپایی است!!

یازدهم برخی از احزاب سیاسی ایرانی تحت نام «چپ و کمونیست» برآمد شورشیان ارتجاعی و سلفی علیه رژیم قذافی تحت رهبری ناتو را به نام «انقلاب لیبی» تئوریزه کردند و مورد حمایت بی‌شرمانه خود قرار دادند. یکی ازاین جریانات ضد انقلابی حزب موسوم به «کمونیست کارگری، پیرو منصور حکمت شاخه تقوائیسم» بود که وقیحانه از بمباران لیبی دفاع کرد و هنوز هم بر همین نظر استعماری خود پای می‌فشارد.

دوازدهم – حاصل تجاوز به لیبی چیزی جز نابودی زیرساخت این کشور، تاراندن قریب به دو میلیون انسان از خانه و کاشانه‌شان، ده‌ها هزار کشته و زخمی، جنگ داخلی و احیای استعمار در شکل نوین نبوده است. نیروهایی که از این تجاوز نواستعماری و ضدبشری دفاع کرده‌اند، از جمله جمهوری اسلامی، شریک این جنایت و نقض حقوق ملل و حق تعیین سرنوشت ملت لیبی‌اند. امروز جمهوری اسلامی خود نیز تحت محاصره غرب و با همان ترفندهای امپریالیستی قرار گرفته است و در بحران و خطر تجاوز نظامی به‌سرمی‌برد .

 

برگرفته از نشریه توفان الکترونیکی شماره ۱۵۷ مرداد ماه ۱۳۹۸

Print Friendly, PDF & Email