چهارشنبه , ۲۹ آبان ۱۳۹۸
برگ نخست / مجموعه مقالات / مقالات نشریه توفان / مبارزه برای حفظ محیط زیست و وظیفه کمونیست­ها
© dapd

مبارزه برای حفظ محیط زیست و وظیفه کمونیست­ها

اخیرا با صحنه­سازیهائی که در مورد حفظ محیط زیست به­عمل آمده، میلیونها جوان و دانش­آموز به ­خیابانها سرازیر شده و خواهان اقدامات اساسی از دولتهایشان در این زمینه­اند تا از آلودگی کره زمین جلوگیری شود. صرفنظر از نقش پرسش­برانگیزی که به خانم گرتا تونبرگ سوئدی با نیات حساب شده می­دهند که یکشبه ره صد ساله پیموده و به عنوان عامل فشار اروپائی بر ضد سیاست ضد محیط زیستی ترامپ بدل گردیده است، روشن است که باید بر اساس واقعیات موجود به اتخاذ موضع در این زمینه پرداخت. جنبش سبز از نظر طبقاتی ریشه در طبقه متوسط و یا قشر بالای خرده بورژوازی مرفه دارد و به همین جهت نیز در همه کشورها تنها توانسته است همین طبقات را بسیج کند. در شعارهای آنها خواست حمایت از کارگران که در اثر تغییرات اساسی در تولید، کار خود را از دست می­دهند و میلیونها نفر خانواده آنها صدمه می­بینند، دیده نمی­شود. این جنبش می­خواهد حل مسئله آلودگی محیط زیست را بدون توجه به ابعاد اجتماعی آن بطور مجرد حل کند. در این زمینه کنسرنهای بزرگی که در سالهای اخیر در عرصه “تولیدات سبز” پای به عرصه وجود گذارده­اند و آینده را از آن خود می­بینند، به شدت فعال بوده و ازاین جنبشها حمایت مادی و معنوی و تبلیغاتی می­کنند. این جنبشها با رهبری بورژوازی امپریالیستی می­توانند به حرکتهائی برضد ممالکی بدل شوند که در پی توسعه صنعتی خویش هستند و می­خواهند عقب ماندگی تاریخی صنعتی خویش را با به­دور انداختن یوغ استعمار جبران نمایند. کشورهای امپریالیستی غرب که در عرض ۲۵۰ سال اخیر با تخریب محیط زیست – متعلق به همه بشریت و سایر مردم کشورهای جهان- به دستآوردهای بزرگی نایل آمده­اند، حال تلاش دارند از رشد سایر کشورها به بهانه خسارت زدن آنها به محیط زیست جلوگیری کنند. به­یکباره آلمان و فرانسه­ی قرنها صنعتی، مظاهر مبارزه با آلودگی هوا درآمده­اند و چین، روسیه، برزیل و هند که تازه در همین چهل سال اخیر به توسعه سریع صنایع خویش مشغولند از عوامل تخریب محیط زیست قلمداد می­شوند. می­بینیم که جنبش سبز و به­ویژه جنش اخیر محیط زیستیِ جوانان، ابزاری شده است تا از آن برضد مخالفان و به نفع صنایع داخلی خود بشود استفاده کرد. صرفنظر از نیات شوم و مخربی که امپریالیستها دارند و هرگز برای حفظ محیط زیست به صورت اساسی تلاش نخواهند کرد، نباید فراموش کرد که جوانان و بسیاری مردم جان به لب رسیده از روی اعتقاد، علاقه برای حفظ محیط زیست باورمندانه مبارزه می­کنند. این وضعیت باعث شده که مهار این جنبش از دست طبقات حاکمه به­در رود و نتوانند آنرا آنگونه که تمایل دارند به جهاتی سوق دهند که صرفا عوامفریبانه بوده و منافع سیاسی آنها را همواره تعیین ­کند. حتی این وضعیت جدید بر روی خانم گرتا تونبرگ نیز تاثیر گذاره به­ طوریکه در سخنرانی تدارک دیده شده برای ایشان در سازمان ملل متحد، بی­اختیار رشد و توسعه نامحدود سرمایه­داری را مورد انتقاد قرار می­دهد غافل از آن که این رشد روزافزون عامل بقاء سرمایه­داری و سازوکار موجودیت آن است. سرمایه­داری با هدف کسب سود حداکثر تولید می­کند و برای کسب این سود باید مستمرا تولید کند و به سرعتِ گردش سرمایه و بهره­کشی از طبقه کارگر بیفزاید تا از بین نرود. این روش سرمایه­داری وابسته به خلق و خوی افراد نیست، قانون بقاء سرمایه­داری است. آنها بیش از حد تولید می­کنند و به­دریا می­ریزند و نه تنها ذخایر طبیعی بشریت را نابود می­کند، بلکه محیط زیست را نیز آلوده و غیرقابل زیست می­گردانند. این است که پس از این سخنرانی از تبلیغات “مثبت” به نفع وی کاسته شد و این خطر احساس گردید که شعار این جنبشها به­تدریج به سمت درستی سیر می کند تا نظام سرمایه داری را مسئول مستقیم آلودگی محیط زیست بداند. به این نگرانی، اظهار نظر جدید خانم تونبرگ نیز افزوده شده که “بمبهای اتمی آمریکا را کشنده محیط زیست” بیان داشته است به­طوریکه شرکت تبلیغاتی مسئول افکار عمومی که برنامه­ریز فعالیت خانم گرتا تورنبرگ است اعتراف نموده فرمان از دستش دررفته است. باید در جنبشهای حفظ محیط زیست شرکت کرد و خواست مبارزه بر ضد توسعه و رشد نامحدود را در آن جا انداخت و رهبری آنرا در دست گرفت. در این مبارزه طبقاتی است که طبیعتا منافع زحمتکشان و تامین آینده زندگی آنها در شرایط مبارزه با آلودگی و حفظ محیط زیست، در نظر گرفته خواهد شد. در این مبارزه است که جوانان به پاره­ای از اهداف خود می­رسند و آموزش می­بینند که حفظ قطعی محیط زیست تنها برگورستان نظام سرمایه­داری دردولتی جهانی با برنامه­ای جهانی ممکن است.
بر گرفته از توفان شـماره ۲۳۶ مهر ماه ۱۳۹۸ـ oct سال ۲۰۱۹
ارگان مرکزی حزب کار ایران(توفان)

Print Friendly, PDF & Email