پنج شنبه , ۸ اسفند ۱۳۹۸
برگ نخست / مجموعه مقالات / مقالات نشریه توفان / مبارزه بر سر تعیین مضمون شعار «سرنگونی رژیم سرمایه‌­داری جمهوری اسلامی»

مبارزه بر سر تعیین مضمون شعار «سرنگونی رژیم سرمایه‌­داری جمهوری اسلامی»

روشن است کسی که شعار “سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی” را طرح می­‌کند و امر کسب قدرت سیاسی را در دستور کار خود و یا دیگران قرار می‌­دهد، باید خود روشن کند که این حکومت را با چگونه حکومتی می­‌خواهد تعویض نماید. تا اینجا، گفتار وی تنها در عرصه تئوری حرکت می‌­کند و برای بیان چنین سخنانی میدان پیش‌گوئی و بیان آرزوها بسیار گسترده است، بدون آنکه نتایج عملی‌­ای بر آن مترتب باشد.

مسئله کسب قدرت سیاسی در یک مبارزه سیاسی، تنها یک دورنماست و نه الزاما واقعیت روز که فوریت و جنبه عملی داشته باشد. برای تعیین شعارهای تاکتیکی روز – و نه خواست‌های دور، که سمت حرکت را روشن می­‌کنند، باید وضعیت سیاسی کنونی را مد نظر قرار داد و نه شرایط آرزوئی را. بدون تحلیل مشخص از شرایط مشخص، که شامل وضعیت درونی و بیرونی ایران و شرایط عینی و ذهنی جامعه ما می­‌شوند، نمی‌­شود تاکتیک‌های روز مبارزه را تعیین کرد.

در اوضاع کنونی ایران وضعیت سیاسی بلبشوئی ایجاد شده است که دشمنان انقلاب ایران نیز در پیدایش آن نقش موثری بازی می­‌کنند. خواست سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی به ابزاری برای آشوب، فروپاشی، نفوذ امپریالیسم و صهیونیسم و سرپوشی بر مناسبات تولیدی حاکم بر ایران بدل گشته است. در هر تظاهرات اعتراضی در مقابل سفارت‌خانه‌­های ایران در خارجه، عده‌­ای ایرانی با شعار “مرگ بر جمهوری اسلامی” و یا “سرنگون باد جمهوری اسلامی” به­ میدان می‌­آیند، بدون آنکه به­ دورنما و نتایج تحقق این شعارها فکر کرده باشند. مسلما عده‌­ای عناصر صمیمی، ولی نادان نیز  در میان آنها یافت می‌­شوند، ولی بانیان این شعارها در شرایط کنونی کشور ما افراد ناسالم و حتی مشکوک‌اند. ویدیوئی را مشاهده کردیم که یک بانوی تظاهرکننده ایرانی به ­مناسب کشتار اخیر در آبانماه ۱۳۹۸ در ایران، در مقابل کنسولگری ایران، شعارهای افشاگرانه ضد رژیم می­داد و در ادامه آن شعار “مرگ بر مجاهد و مرگ بر پهلوی” را که در ایران توسط مردم طرح شده بود، فریاد کرد، فورا عوامل پشت‌پرده این تظاهرات این خانم بی‌­خبر را به­ کناری کشیدند و “آگاه” کردند که نباید بر ضد متحدان آنها در مبارزه بر ضد جمهوری اسلامی شعاری طرح کند که این همکاری را مخدوش نماید. آنها ظاهرا به­ این خانم توضیح دادند که سلطنت­‌طلب و مجاهد متحدان “جبهه براندازی” هستند و نباید مورد افشاء و حمله قرار بگیرند. آنها از نظر “تئوریک” توضیح دادند که “دشمن عمده” ما، رژیم ملایان است و باید این رژیم را آماج حمله قرار داد. خانم شعاردهنده که بسیار از این امر ناراحت بود و ناراحتی و غضب وی را می­‌شد به­ عیان در چهره­‌اش دید، با شعار سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی، دور جدیدی از مخالفت را با رژیم حاکم ایران آغاز کرد، جالب­ اینکه این تظاهرات در زیر سایه پرچم “حزب کمونیست ایران” انجام می­‌گرفت و فعالان آن با این تاکتیک ملایمت نسبت به سطنت­‌طلب و مجاهد، کاملا موافق بودند. البته این مسئله تنها نظر بازیگران این نمایش در مقابل سفارتخانه ایران نیست، رهبران حزب کمونیست کارگری ایران نیز از این سیاست حمایت کرده و به ­صراحت بیان می‌­کنند که با تهدید و تجاوز آمریکا به ­ایران موافق‌اند، زیرا آنها نیز خواهان سرنگونی رژیم اسلامی بوده و مالاً متحد ما محسوب می‌­شوند. آنها به­صراحت می‌­گویند وظیفه ما در شرایط کنونی نه ایجاد جبهه‌های ضدجنگ، بلکه ایجاد جبهه‌­های فراوان برای سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی می­‌باشد. در این کارزار آمریکائی – اسرائیلی همه سایه روشن‌های حزب کمونیست کارگری ایران که از تئوری‌­های ارتجاعی منصور حکمت ارتزاق می‌­کنند، سازمان فدائیان اقلیت، گروه مائوئیست سربداران، راه کارگر هیئت اجرائی و گروه‌­هایِ چندِ دیگری شرکت فعال دارند. این وضعیت نامطلوب ما را بر آن داشت که بیشتر به­ این بحث بپردازیم.

حزب کار ایران (توفان) خواهان سرنگونی رژیم سرمایه­‌داری جمهوری اسلامی است. حزبی که هدف و منظور خود را سرنگون ساختن حکومت کنونی قرار داده است، ناگزیر باید در فکر این باشد که چگونه حکومتی را جایگزین حکومت قدیمی که باید سرنگون شود، بنماید. این شعار و خواست ما طبیعتا یک شعار ترویجی و مرحله‌­ای است و جهت فعالیت حزب ما را روشن بیان می­کند که ما خط تمایز روشنی با آن اپوزیسیونی داریم که تلاش دارد به ­عنوان اپوزیسیون جمهوری اسلامی در کادر “پلورالیسم اسلامی” همواره باقی به‌ماند، در انتخابات تقلبی شرکت کند و شاید روزی نیز بخت به‌­آنها روی آورد و رئیس جمهور ایران شدند. حزب رویزیونیستی توده ایران از قماش این نوع اپوزیسیون است. برای ما خواست فوق یک شعار مرحله‌­ای بوده و در عین حال مناسبات تولیدی حاکم بر ایران را نیز روشن کرده و نمی­‌گذارد خاک به ­چشمان مردم پاشیده شود و نتایج سیاست‌های سرمایه‌­دارانه و بهره‌­کشانه این رژیم سرمایه‌­داری را به ­پای “آخوندها” که گویا وجودشان صرفا یک مسئله شخصی و اتفاقی است، بنویسند. مبارزه ما با رژیم کنونی مبارزه با آخوندها و ملایان نیست، مبارزه با سرمایه‌­دارانی است که از باورهای دینی مردم نیز برای حفظ سلطه خویش استفاده می­‌کنند. این نوع تبلیغات اپوزیسیون ایران که مضمون مناسبات تولیدی حاکم را از این شعار حذف می­کند و به­ این ترتیب علل فقر، نابسامانی، گرانی، اختلاس، دزدی، پارتی‌بازی و… را تنها به­ گردن “اسلام” و “آخوند” می­‌اندازد، قابل قبول نیست و در خدمت نیروهائی است که دشمنان زحمتکشان هستند. زیرا عدم روشنگری در مسئله گزینش رژیم آتی ایران، الزاما به­ معنی بی­‌برنامگی “جبهه براندازی” نیست، زیرا که جای خالی رژیم سرمایه‌­داری جمهوری اسلامی را به ­احتمال قوی و مجددا یک رژیم سرمایه‌­داری دیگر پر خواهد کرد. این نوع تبلیغات این شبهه را ناآگاهانه در مردم ایجاد می­کند که اگر سلطنت در ایران بر سر کار آید و یا یک مشت کراواتی زمام امور را در دست بگیرند از دزدی و غارت و یا اجرای سیاست‌های خانمان­‌برانداز نئولیبرالی که زیر سر “آخوندها” بوده، دیگر خبری نیست و ایران بهشت برین می‌­شود. حزب کار ایران (توفان) برای جلوگیری از این سوءتفاهمات و در ضمن افشاء “هواداران سرنگونی رژیم” و “جبهه براندازی” معتقد است که باید هر چه سریع‌تر و عمیق‌تر از ظاهرِ خواست سرنگونی گذر کرد و به­ مضمون و هدف غائی آن پرداخت. این خواست در وضعیت کنونی ایران بسیار مبرم بوده و فوریت دارد.

حزب ما برای تعیین شعارهای صحیح و راه­‌گشا بر مبنای اوضاع کنونی به­ تعصب کور تکیه نمی‌­کند. در شرایطی که سرنگونی یک نظام سرمایه‌­داری بر اساس توازن قوای طبقاتی و دلایل دیگر مقدور نباشد، جایگزینی هر نوع شکل حکومتی از جمله یک جمهوری دموکراتیک نسبت به ­رژیم کنونی مرجح است. ولی مضمون این حداقل خواسته سیاسی که به ­عنوان بدیل حکومتی مطرح است، باید روشن باشد. باید روشن گردد که اپوزیسیون ایران خواهان کدام نوع حکومت است که باید جای رژیم جمهوری کنونی اسلامی را بگیرد. صرف موافقت با سرنگونی این رژیم، بازگوی ماهیت انقلابی خواستاران این تغییر نیست، بلکه می­‌تواند نشانه نوکرصفتی و وابستگی و خیانت این هواخواهان “براندازی” نیز باشد. به ­ویژه وقتی که این عده در مقابل پرسش محقانه شما پا به­ گریز گذاشته و مدعی می­‌شوند “همه با هم” و ما نباید مسایل مورد اختلاف را طرح کرده “جبهه سرنگونی” را تضعیف کنیم. آنها می­‌دانند که پاسخ به­ این پرسش، دست نوکران اجنبی و دشمنان ایران را باز می‌­کند و به ­همین جهت است که هر بار شما مچ این خائنان را می‌­گیرید با برچسب اتهام و هوچی‌گری “شما همدست جمهوری اسلامی هستید” به ­میدان می‌­آیند. این بیگانگان چون خودشان در ترس و التهاب به ­خاطر مواضع ضدایرانی‌‌شان زندگی می­‌کنند، به ­این توهم دچارند که مبارزان صادق از این هوچی­‌بازی‌­های آنها هراس‌ناکند و از افشاء این حقوق­‌بگیران اجنبی خودداری خواهند کرد. آنها آینده ایران را قربانی مصالح روز و تنگ‌­نظرانه خود می‌­کنند. حل مسایل روز ایران بدون توجه به آینده کشور ما عملی نیست. امروز و فردا را باید در پرتو یک سیاست نگریست. نمی­شود به­ بهانه توجه به­ امروز، فردا را به­ فراموشی سپرد. این فراموشی در واقع مرز میان دوستان و دشمنان انقلاب ایران را مخدوش می­‌کند و دقیقا این همان سیاستی است که این عده دنبال می‌­کنند. برای یاران آمریکا و اسرائیل طبیعتا مسکوت گذاردن ماهیت حکومت آینده ایران و یا ماهیت تغییراتی که باید انجام گیرد مفید و در راستای سیاست آنهاست، زیرا هر تغییری  اگر به­ پشتوانه خلق ایران انجام نگیرد و سیاست روشن انقلابی برآن حاکم نباشد، تغییری به­ نفع امپریالیسم و صهیونیسم در منطقه است که می­‌خواهد از ایران کشوری نیمه‌­مستعمره بسازد و دست‌آوردهای انقلاب بهمن را پس بگیرد. رژیم حاکم بر این کشور نیمه‌­مستعمره رژیمی سرکوب‌گر، ضدبشر، غارت‌گر و… خواهد بود که ما نمونه آنها را در دودمان پهلوی تجربه کرده‌­ایم. باید با این فریبکاری یاران آمریکا مبارزه کرد که چنین جلوه می‌­دهند که گویا آمریکا مبشر آزادی‌خواهی و مجری حقوق بشر در سراسر جهان است و حضورش در ایران به­ همه خواست‌ها و آرزوهای مردم ایران تحقق می‌­بخشد. نوکران بیگانه می‌­کوشند آمریکا را ناجی بشریت جلوه دهند.

این حقیقت همه دانسته است که در این “جبهه‌‌ی براندازی” شخصیت­‌هائی نظیر هیلاری کلینتون، دونالد ترامپ، نتانیاهو، محمد بن سلمان و… نظایر آنها نیز حضور دارند و جیب‌های این اپوزیسیون سرنگونی‌­خواه را با دلارهای خویش به­ عنوان متحدانی که نباید مورد حمله و افشاء قرار گیرند، پر می­کنند و امکانات مالی، اطلاعاتی، فنی، تجهیزاتی، حقوقی، رسانه‌­ای و… خود را در خارج از کشور در اختیار آنها قرار می‌دهند تا دروغ بگویند و توطئه کنند و در شیپور تحریم و تجاوز به ­ایران به‌­دمند. این اپوزیسیون سرنگونی خواه، ستون پنجم امپریالیسم و صهیونیسم در ایران است. به­ همین جهت نیروهای انقلابی باید روشن کنند که فرق‌شان با این مجموعه ناسالم در کجاست، چه عواملی آنها را از این باند تبهکار جدا می­سازد

روشن است رژیمی که در ایران فردا برسر کار می­‌آید تنها باید به ­دست مردم ایران و نه­ ارتش اجانب بر سر کار آید. مردم ایران شایسته یک رژیمی هستند که محصول تجاوز و تهدید امپریالیستی و صهیونیستی نباشد. مردم ایران رژیم دست­‌نشانده و وابسته به­ امپریالیسم نمی‌­خواهند. مردم ایران خواهان رژیمی هستند که ماهیتا دموکراتیک و ملی بوده و نه تنها سیاست داخلی سازنده‌­ای برای رفع تبعیض و حداقل کاهش شکاف طبقاتی داشته باشد، بلکه در عرصه خارجی نیز سیاستی انقلابی در حمایت از نیروهای انقلابی منطقه اتخاذ کند. رژیمی که در ایران بر سر کار می­‌آید باید به­ حق ملل در تعیین سرنوشت خویش به ­دست خویش و نه به­ دست اجنبی احترام بگذارد و تمامیت ارضی ایران و حق حاکمیت ملی ایران و سایر ملل را به ­رسمیت بشناسد. این رژیم باید منافع زحمتکشان و اکثریت خلق ایران را در نظر بگیرد و به­ حقوق دموکراتیک  مردم ایران احترام بگذارد، آزادی‌های دموکراتیک را برقرار کند و ایرانی بنا‌نهد که آمادگی رشد مبارزه طبقاتی در آن افزایش یابد. اینگونه مسایل باید مضمون مبارزه ما را برای سرنگونی این رژیم تعیین کند. در غیر این صورت صرف سرنگونی این رژیم بدون روشن کردن مضمون سیاسی آن جز صدمه زدن به­ ایران و مردم ایران نتیجه‌­ای دربرنخواهد داشت. خواست سرنگونی بدون شفافیت بخشیدن به ­مضمون سیاسی سرنگونی، تنها انتقام‌جوئی و عنادورزی سیاسی و شخصی و خون‌خواهی قرون­ وسطائی است.

ما ایرانی می­‌خواهیم که ضدامپریالیست، ضدصهیونیست، ضدفاشیست و ضدنژادپرستی، دموکرات، مستقل، آزاد و متکی به­ نیروی خود باشد. مضمون سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی را که ما خواهان آنیم حتی اگر ماهیت سرمایه­‌دارانه آن را در نظر نگیریم – چنین خصوصیاتی تشکیل می­‌دهند. سلطنت طلب و مجاهد و یا یاران آمریکا و اسرائیل خواهان چنین ایرانی نیستند. شرکت آنها در جبهه­‌ی براندازی برای تحقق آمال مردم ایران نیست. برای آن است که با همدستی مشتی اپوزیسیون ایرانی خودفروخته که بر تمام این خواست‌ها خط بطلان کشیده‌­اند، به ­تغییر رژیم در ایران نایل آیند و عمال دست‌نشانده خویش را بر مسند قدرت بنشانند و برای استقرار خویش مجدد کشتار کنند و این بار از حمایت  امپریالیست‌ها نیز برخوردار باشند. با این شعار سرنگونی که دورنما را از مردم ایران می‌­گیرد و تنها خواست بیگانگان را بازتاب می‌دهد باید مبارزه نمود. اگر ما مضمون سرنگونی را از هم اکنون روشن نکنیم و مردم وطبقه کارگر را بر اساس آن آموزش ندهیم، زمانی فراخواهد رسید که کار از کار خواهد گذشت که آنگاه دیگر خیلی دیر است. دشمن عمده ما کسانی هستند که به این خواست‌های مردم ایران توجه ندارند و در فکر غارت میهن ما می‌­باشند. این هواداران “سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی” وقتی کُمیتِ استدلال‌شان می‌­لنگد به ­این استدلال پناه می‌­برند که “هر رژیمی جای این  رژیم بیاید خوب است” و یا “بالاتر از سیاهی رنگی نیست” در حالی که این نوع استدلال به­ جز جنبه شعاری آن تنها حرف پوچ است، زیرا از تحلیل مشخص از شرایط مشخص ایران نتیجه نمی‌­شود. رژیمی را سرنگون کردن بدون آنکه رژیمی را به­ جای آن بر سر کار بیاوریم تنها با این هدف صورت می‌­گیرد که آشوب آفرینی کنیم که هرگز مورد پذیرش خلق ایران و گزیده مطلوب وی نیست. ایران متلاشی و پاره پاره را کسی آرزو نمی‌­کند. این تنها آرزوی دشمنان ایران از جمله آمریکا و اسرائیل است. آنها از ایران فروپاشیده حمایت می­کنند زیرا می­توانند با حضور نظامی خود نفت و گاز ایران، مس و طلا و اورانیوم ایران و… همانگونه که در عراق و لیبی می­کنند غارت کنند. حزب کار ایران(توفان) با این سرنگونی موافق نیست. با این سرنگونی امپریالیسم، صهیونیسم، وهابیسم و نوکران ایرانی آنها موافق‌اند و بدون توجه به سطح قوام‌یافتگی شرایط عینی و ذهنی جامعه خواهان تعجیل در سرنگونی برای ایجاد آشوب و ناامنی در ایران­‌اند. نیروهای انقلابی و مسئول در ایران، ویرانی ایران را شرط سرنگونی قرار نمی‌­دهند بلکه خواهان آن چنان سرنگونی هستند که مضمون مترقی و انقلابی آنرا همه جامعه احساس کند و در امنیت از دست‌آوردهای این سرنگونی برخوردار شود. مردم ایران از این نوع سرنگونی دفاع می­کنند.

بر گرفته از توفان شـماره ۲۳۹ بهمن‌­ماه ۱۳۹۸ـ ژانویه سال ۲۰۲۰

ارگان مرکزی حزب کار ایران(توفان)

Print Friendly, PDF & Email